En Fazlası Bu Kadar Az

Acaba gelecek misin ? Bak ben sana durumu izah edeyim, karar senin. Bir kere kırmızı çizgilere dolanıp kalmak hareket etmeyi tamamen engelliyor. Yine de hissedilecek çok şey var. Babana telefon etmek mesela. Ne kadar sıkılmış olursa olsun işinde, ne kadar nefret ederse etsin, sana gülerek (gülümseyerek değil), hem de güldüğü telefonda anlaşılacak kadar gülerek naber koç desin (her seferinde), akşam eve dönüşü planlayın ve insanın en huzurlu telefon kapatışı nasıl olabilirse işte öyle kapansın telefon. Ama işte bunu istiyorsun, telefon orada ve öbür ucunda O yok. Kalıyorsun öylece. Devam.
Yumuyorsun gözlerini. Bir dünya çalışıyorsun. Ama işe yaramadığını görüyorsun. Tembellik etmek istiyorsun, hakkın olmadığını görüyorsun.
Çayıra bayıra çıkmak, olmadı bulunduğun yerde o rahatlığı yaşamak istiyorsun. Bazen bunu yaparken sana açan çiçeklerden ve güneşten başka eşlik eden olmuyor. Pembe bir tablo çizdiğime bakıp da yanılma, bu bile büyük şans. Çiçekten, güneşten güç alıp, yine de yazmaya devam ediyorsun kendinle konuşur gibi, çünkü hep birini arıyorsun aslında. Bütün yazdıklarının o birine olduğunu biliyorsun. Belki böyle bir aşkın olur, ama aşklar çoğunlukla aradığında bulunmaz, sen anlatırken seni dinlemez oluyor. Çünkü kendimiz yaratıyoruz onları. Belki sen aşka gönül indirmezsin kim bilir? Sen aşkın belki kendisi olursun. Geçelim.
Yapılacak işleri, işlerin nasıl yapılacağını anlatan bir sürü insan var. Ama hiçbirimiz yapmıyoruz. Yazıyoruz sadece. Bazıları köşelerde, bazıları böyle bloglarda. Artık yapar mıyız bilmiyorum. Kaçak oynayanları görmekten belki sen de sıkılırsın. Ben de bu mevzuyu burada keseyim, içimi pek açmadı. Bu yüzden ondan bundan şikayet etmeyeceğim sana daha fazla. Sadece en çok görülen tavrın bu şikayet hali olduğunu bil yeter. Yine de çok ama çok güzel kitaplar var.

Sivriler ısırıyor, çiçekler açıyor ve devran dönüyor.

İşte böyle. Daha da uzar gider bu satırlar. Gelip de gönül rahatlığından çıkıp endişe ve telaşın içine düşmek ister misin ?