Çürük domates bile, salça olup işe yarıyor.

Küçük küçük intihar etmeye devam etti bugün de. Tırnak etlerini kemirip olgunlaşmamış sivilcelerini sıktı. Bunlar da varlığına attığı çimdiklerdi işte. Kimsenin elinden alamadığı bir özgürlük. Bir bütün olarak devam etmek istediği çok açıktı. Ama en güzel şeyleri hissederken bile bu duyguyu kaybetmemek için hep tam tersini düşünürdü ya, kendine verdiği küçük elektrik şokları gibi birşeydi bu çimdikler. Şoku verip ardından gelen rahatlamayı bir daha bir daha yaşamak... Kendine küsmek, sonra barışmak. Sonra huzurlu bir yorgunluk uykusu uyumak. Oysa güzel şeyler gitgide azalıyordu. Az olanı bereketlendirmek de bu alışkanlığı ile pek mümkün değildi. Azalan güzel hislerle birlikte rahatlama araları bitti, geriye kendine verdiği şoklar kaldı, yani stres sündü. İçten gülümsemeleri yerini sinirsel bir kas hareketine bıraktı.
İnsanları insan oldukları için sevmekten, insanları hepsindeki ortak insan olma acizliği için sevmeye geçiş yaptığını farketti bugün.