Sabah 07.34

Cep telefonunun çalışı ile yataktan sıçradı. Aslında kalkması gereken saatti, yitip giden uykusuna hayıflanması yersizdi. Yine de alarmının çalması gerekiyordu, çağrı zilinin değil. Kalp çarpıntısı, göz kararması ve baş dönmesi ile telefonun üstüne atladı. Arayan iştendi, sebepse son derece basit. Durum çözülebilir işlerden olduğu için şükretti, la havle ve ya sabır çekerek. Bütün gün bu ani kalkışın başağrısıyla mücadele edeceğini bilmek biraz canını sıksa da kendini toplayıp dışarı fırladı. Üstesinden gelebileceğini bildiği herşey çok zor gelerek, trafik, e-posta, cep mesajlarından oluşan vahşi ormanın içinde ilerledi. Hepsi sanki dikenli çalılar gibi battı her yanına. Akşamı ettiğinde artık boş bir çuvala dönmüş gibi hissediyordu kendini. Yalnız o çuvalı yürütmek zorundaydı.
Kendini kanapeye atıp uyuşmak yerine randevusunu aksatmayan dostuna yöneldi. Sorumluluğunu üstlenmekten korktuğu, oysa onu her zaman huzura kavuşturan küçük mabedin kapısı hafif aralıktı. Dostu yüzünde sevgi dolu gülümsemesi ve dinginliğiyle karşıladı onu. Birlikte tüm günün acısını, güne hiç lanet etmeden çıkarttılar. Bir saatin sonunda başağrısı, dikenlerin sızısı ve boş çuvalın ataleti yerini ılık bir mutluluğa bırakmıştı. Zor indiği yolları sanki uçarak geçti bu defa. Yıkılmakta olan bir evi sarıp sarmalamış o mis kokulu sarmaşıkla zarif adımlarla yokuşu tırmanan tombul kediyi gördüğüne şükretti.